Intense emoties tijdens voorstelling Alleendje (verslag van een bezoeker)

Zaterdag 9 mei 2015 woonden wij de familievoorstelling Alleendje bij in Mol-Sluis. De KF Sint-Jozefsgilde ging een partnershap aan met de professionele theatergroep Tweelicht & Zoon en voegde daar een kinderkoor (samengesteld uit de muzikanten van de Jeugdfanfare Toeternietoe) aan toe. Met Alleendje (een bestaande productie van de theatergroep die zij geschreven hebben op basis van Het Lelijke Eendje van H.C. Andersen) richtte de fanfare zich tot de jeugd en plaatste het thema pesten op de agenda.

Wanneer we de zaal betreden voelen we onmiddellijk een bijzondere sfeer. Mama-eend zit te broeden op haar ei, de fanfare speelt sprookjesachtige muziek. We zijn geprikkeld en vol van verwachting. Een verteller trekt het verhaal op gang en er ontspint zich meteen een discussie met Mama-eend. Nukkig en dwars beklaagt zij er zich over dat broeden helemaal niet leuk is! Al de hele zomer lang zit zij boven op dat stomme ei waar geen leven in wil komen. Nadat Ireentje (niet zonder slag of stoot) is uitgebroken uit het grote ei kan ze beginnen met leven. Maar dat gaat veel moeilijker dan gedacht. Wat is ze lelijk, niet om aan te zien. Mama-eend besluit dat ze weg moet gaan naar een andere wereld.

Ireentje het piepkleine kuiken kan het niet vatten. “Gewoon omdat er altijd een kuikentje is waar niemand mee wil spelen” snauwt Mama-eend haar toe! Hier kan ze onmogelijk blijven. Op haar eenzame tocht stapt ze ver maar net niet ver genoeg tot het punt waar ze geen andere dieren meer tegen komt en van deze harde wereld afvalt. Zo ontmoet ze de kip, de kat, de gans maar geen van hen ziet haar zitten. Ze voelt zich alleen en door god en klein pierke verlaten. “Ik wil dood” wordt een zeer ontroerend moment in de voorstelling. Zwaarmoedige muziek versterkt de teksten en brengt intense emoties treffend over op het publiek. Dat pesten geen lachertje is en grote gevolgen heeft wordt hier duidelijk over gebracht.

Alleen de “Ruftige Reiger” ziet haar wel zitten. Zelf stinkt hij uit zijn bek (dat komt door alle vissen die hij binnen slikt) en ziet er met zijn hoekige passen best wel vreemd uit. Voor het eerst voelt Alleendje zich goed en de reiger geeft haar de raad om haar instinct te volgen.

Toch lijkt haar lot bezegeld wanneer ze in putje winter, ingevroren in het ijs vast zit. Een boer met een groot hart vindt haar (meer dood dan levend), redt haar en warmt haar bij het haardvuur. Tijdens de lente ziet zij de terugkeer van de witte zwanen in de lucht. (Wat zou ze daar graag bij horen). De boer houdt haar een spiegel voor en vraagt haar te kijken naar zichzelf. Wat ze ziet slaat haar met verstomming! Haar verenpak is tijdens de lente gewisseld en nu is ze een prachtige witte zwaan! De metamorfose van lelijk kuiken naar mooie zwaan was weer een pakkend moment. Muzikaal versterkt door de fanfare, de rillingen liepen over mijn rug en de haren op mijn armen kwamen recht.

Wie dacht dat deze voorstelling een ‘toneeltje – verhaaltje – muziekje’ zou worden, was er aan voor de moeite. De fanfare zat naadloos op een fantastische manier geïntegreerd in de voorstelling. Maakte geluiden en speelde muziek en effecten die aansloten op het verhaal. Geen lange werken, maar op maat geschreven composities die de productie meerwaarde gaf. Bovendien acteerden alle muzikanten overtuigend mee! De vier seizoenen gaven ze kleur door ook zelf klanken voort te brengen. Dit moet een zeer goede voorbereiding hebben gekend. Door haar aanhoudend acteerwerk steeg het orkest boven zich zelf uit. Uiteraard was het muzikaal aspect hoogstaand. Maar de artistieke & creatieve waarde beperkte zich niet tot de muziek. Mee op gaan (alle muzikanten volgden actief de fratsen van Ireentje het uitgestoten kuiken) in het spel, er deel van uitmakend en acteren, ik zie het weinig orkesten nadoen.

De impact op het publiek was tijdens de voorstelling zeer groot. (Ook de muzikanten moeten hier heel wat aan gehad hebben). In voorbereiding van de opvoering werden alle scholen van Mol (is samen gesteld uit 10 gehuchten) gecontacteerd. Slechts enkele leerkrachten woonden de voorstelling bij en de opkomst van kinderen was eerder klein.

Alleendje was nochtans een bijzonder totaalprogramma die het verdient om nogmaals en voor een talrijk en breed publiek te worden uitgevoerd.

Het aanbieden van een lesmap “pesten” voor het onderwijs, samen met de dvd van de opvoering zou voor een blijvende impact moeten zorgen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Een gedachte over “Intense emoties tijdens voorstelling Alleendje (verslag van een bezoeker)

  1. Pascale schreef:

    Ook wij waren zeer aangenaam verrast na de voorstelling ! De muzikanten en acteurs brachten een show van zeer hoog niveau. De jonge muzikanten, die voor de gelegenheid mee mochten acteren, beleefden de avond van hun leven. Op de school van onze dochter is nog nagepraat, ze was zó enthousiast ! Dit tijdloze verhaal over buitengesloten worden blijft immers actueel. Het was een originele manier om het thema pesten onder de aandacht te brengen. Een dikke pluim voor alle medewerkers !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s